၆။ ယန္းေပၝဆာ့တ္ (သိုႛမဟုတ္) ဴငင္းပယ္ဴခင္း၏ အလႀ။

“ငၝသည္ပင္ ငၝ၏လၾတ္လပ္မႁ ဴဖစ္၏”

(ဆာ့တ္)

ႎႀစ္ဆယ္ရာစုသည္ စက္မႁသိပၯံ ယဥ္ေကဵးမႁက လၿမ္းမိုးအုပ္စည္းထားေသာ ေခတ္ဴဖစ္သည္။ သိပၯံပညာသည္ သဘာဝေလာက႟ႀိ အရာဝတၪႂမဵားကို ဓမၳဓိဌာန္ကဵကဵ စူးစမ္းေလ့လာဴခင္း ဴပႂရ၏။ ထိုႛေနာက္ ယင္းတိုႛႎႀင့္ပတ္သတ္သည့္ ေယဘုယဵနိယာမတရားမဵားကို ထုတ္ေဖာ္၏။ ထိုသိပၯံနိယာမဵားမႀတဆင့္ သိပၯံနည္းပညာ စက္မႁအတတ္ပညာမဵားကို အသံုးဴပႂ၍ လူႚအဖၾဲႚအစည္းအတၾက္ ကုန္ပစၤည္းအမဵိႂးမဵိႂးတိုႛကို စဥ္ဆက္မဴပတ္ တီထၾင္ထုတ္လုပ္ေပး၏။ ဤသိုႛဴဖင့္ သိပၯံပညာသည္ ဓမၳဓိဌာန္သေဘာ (Objectivity) ေဆာင္သည့္ ႟ုပ္ဝတၪႂပစၤည္းမဵားကို ေလ့လာရာတၾင္ အသံုးဝင္လႀ၏။ ေအာင္လည္းေအာင္ဴမင္လႀပၝ၏။

ဤသိုႛေသာ သိပၯံပညာ၏ ေအာင္ဴမင္မႁ၊ တိုးတက္မႁတိုႛကို စံနမူနာဴပႂ၍ လူႎႀင့္ လူႚအေဳကာင္းကို ေလ့လာရာ၌လည္း သိပၯံပညာကို အားကိုးလာဳက၏။ သိပၯံနည္းအတိုင္း လိုက္လာဳက၏။ ထိုႛေဳကာင့္လည္း ႎိုင္ငံေရးပညာ၊ စီးပၾားေရးပညာ၊ သမိုင္းပညာ စသည့္ လူႎႀင့္ လူႚအေဳကာင္းကို စနစ္တကဵ စူးစမ္းေလ့လာသည့္ လူမႁေရးသိပၯံ (Social Science) ပညာမဵားတိုႛသည္ သဘာဝသိပၯံပညာ(Subjectivity)က ႟ုပ္ဝတၪႂပစၤည္းမဵားကို ေလ့လာသကဲ့သိုႛပင္ ဓမၳဓိဌာန္ကဵမႁအေပၞ အေဴခတည္ခဲ့ဳက၏။ သီးဴခားပုဂၢိႂလ္ လူသားတဦးခဵင္းစီထက္ “လူ" ဟူေသာ ေယဘုယဵသေဘာ၊ ဓမၳဓိဌာန္သေဘာတိုႛကို အေလးအနက္ ထားခဲ့ဳကသည္။ လူဟူသည္ ႟ုပ္ဝတၪႂ ပစၤည္းမဵားကဲ့သိုႛပင္ သေဘာထားကာ ဓမၳဓိဌာန္သေဘာဴဖင့္ မႀတ္႟ႁခဲ့ဳကသည္။ ဤသိုႛဴဖင့္ ႎႀစ္ဆယ္ရာစု လူႚအသိပညာအားလံုးသည္ ဓမၳဓိဌာန္သေဘာအေပၞ အေဴခစိုက္ထားေပသည္။

ယန္းေပၝဆာ့တ္သည္ ယင္းသိုႛ သူႚေခတ္ကို လၿမ္းမိုးဳသဇာဴပႂထားေသာ ဓမၳဓိဌာန္သေဘာကို လံုးဝ ဆန္ႚကဵင္ဴငင္းပယ္ခဲ့႓ပီး ပုဂၢလဓိဌာန္သေဘာကို ေရႀႚတန္းတင္ ေတၾးေခၞခဲ့ေပသည္။ လူပုဂၢိႂလ္တဦးခဵင္းစီ၏ ဘဝကို ဗဟိုဴပႂ၍ သူႚဒႍနကဵမ္းမဵား၊ ဝတၪႂမဵား၊ ဴပဇာတ္မဵားကို ေရးဖၾဲႚခဲ့၏။ ဆာ့တ္၏ ဒႍနတရပ္လံုးတၾင္ အဓိကပစ္မႀတ္မႀာ ပုဂၢလဓိဌာန္သေဘာ၏ အေရးပၝမႁ ဴဖစ္ေပသည္။

“အမႀန္တရားဆိုတာ ပုဂၢလသေဘာဴဖစ္တယ္”

ဟူေသာ ဴဖစ္တည္မႁဝၝဒဖခင္ ကဲကီးဂၝးဒ္၏ အဆိုအမိန္ႚကို ဆက္လက္ခံယူခဲ့သည္။ “လူဆိုတာ ေရႌၟိတပင္မဟုတ္ဘူး။ မိႁတပၾင့္ ဒၝမႀမဟုတ္ ပန္းေဂၞဖီတပၾင့္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ပုဂၢလဘဝတခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ပ႟ိုဂဵက္တရပ္ ဴဖစ္တယ္။ လူဆိုတာ မိမိကိုယ္မိမိ တည္ေဆာက္ေဖာ္ေဆာင္ခဵက္ဴဖစ္တယ္။ ဒၝဟာ ဴဖစ္တည္မႁဝၝဒရဲႚ အေဴခခံအကဵဆံုး ခံယူခဵက္ဴဖစ္တယ္” ဟု ဆာ့တ္က ဖၾင့္ဆိုေပသည္။ ဴဖစ္တည္မႁဝၝဒီ၏ အေဴခခံမႀာ ပုဂၢလလူသား တဦးခဵင္းစီ၏ ဘဝဴဖစ္သည္ဟု ဆိုလိုဴခင္းဴဖစ္ေပသည္။